Thypoch Eureka 28 mm f/2.8 - szybki test praktyczny (JPEG + RAW do pobrania)

Producent zapewnia, że Eureka nie jest po prostu kolejnym chińskim manualnym „naleśnikiem” retro. To szlachetny rodowód, w parze z którym ma iść również współczesna jakość optyczna. Czy jest tak faktycznie, sprawdziliśmy na 60-milionowej matrycy Leiki M11-P.

Dodaj do źródeł Skomentuj Kopiuj link
Posłuchaj
00:00

Thypoch to bardzo obiecująca chińska marka, która przyciąga fotografów ciekawym wzornictwem, specyficznym obrazowaniem, solidnym wykonaniem i niewygórowaną ceną. Jest częścią dobrze znanej w branży wideo firmy DZOPTICS i to właśnie na bazie obiektywów filmowych DZOFILM zbudowano wiele najpopularniejszych fotograficznych szkieł Thypoch (jak chociażby testowana przez nas ostatnio Simera 75 mm f/1.4).

Niedawno w nasze ręce wpadł model Eureka 28 mm f/2.8 - być może nie najważniejszy, ale z pewnością jeden z ciekawszych obiektywów producenta. Tak zwane „naleśniki” mają swój urok i bez wątpienia świetnie sprawdzają się w codziennej fotografii, czyli tam, gdzie wagę zestawu często stawiamy ponad optyczną perfekcję. Producent obiecuje jednak świetne osiągi, sprawdźmy więc, czy taka konstrukcja może powstać bez istotnych kompromisów.

Witamy w latach 50.

Eureka to reinterpretacja klasycznego obiektywu Dallmeyer Anastigmat 35 mm f/3,5 zaprojektowanego dla korpusu Ilford Advocate Series II. Advocate był brytyjskim aparatem małoobrazkowym z początku lat 50. o bardzo charakterystycznej, kremowobiałej obudowie pokrytej wypalaną emalią. I właśnie do tego obiektywu - jego niemal płaskiej, koncentrycznej konstrukcji - odwołuje się Eureka.

Dallmeyer był obiektywem 35 mm f/3,5, ale Thypoch zdecydował się na krótsze i jaśniejsze 28 mm f/2,8. Producent twierdzi, że pomysł na to szkło zrodził się naturalnie z zamiłowania członków zespołu do podróży i fotografowania na slajdach. Projektanci chcieli stworzyć bardzo mały obiektyw 28 mm, który nie będzie miał dramatycznego winietowania, szczególnie widocznego właśnie na filmie pozytywowym. 

Budowa i mechanika

Producent zapracował na naprawdę dobre pierwsze wrażenie. Obiektyw otrzymujemy w pięknie zaprojektowanym, starannie wykończonym i zdobionym pudełku. Rozpakowujemy go niczym luksusową biżuterię, co ma dodatkowo budować w nas wrażenie jego unikalność. Zaraz po wyjęciu zaskakuje nas waga tej filigranowej optyki, ale już po chwili orientujemy się, że to zasługa mosiężnego tylnego dekielka, który waży chyba więcej niż sam obiektyw.

W wersji M Eureka ma tylko 19,5 mm długości i waży całe 133 g. Wersja X jest nieco dłuższa ze względu na mniejszą odległość od matrycy i waży około 154 g. Podczas ostrzenia minimalnie się wydłuża, ale nie jest składany jak Eureka 50 mm f/2. To klasyczny mechaniczny helikoid upakowany w bardzo płaskiej konstrukcji.

Obiektyw wykonano głównie z utwardzanego aluminium. Na stronie producenta kilkukrotnie pojawia się informacja o użyciu mosiądzu, ale być może dotyczy to wewnętrznego korpusu, wydaje się też na to zbyt lekki.

Wariant Pearl White ma lakier perłowy z dodatkiem prawdziwego złotego proszku, natomiast wersja czarna korzysta z powłoki elektroforetycznej, która ma być bardziej odporna na zarysowania niż klasyczny czarny lakier. Do tego dochodzą złocone detale, bezpośrednio nawiązujące do starego Advocate’a.

Obiektyw jest w pełni mechaniczny. Nie ma styków elektronicznych, więc nie przekazuje informacji o przysłonie do aparatu. Złożoną z ośmiu zaokrąglonych listków przysłonę zmieniamy płynnie i bezstopniowo, obracając przedni element. Co ciekawe, oznaczenia wartości f nadrukowano na froncie obiektywu, a nie na samym pierścieniu, więc nie widzimy ich, patrząc z góry podczas fotografowania - by zmienić przysłonę, musimy odwrócić aparat frontem, co nie ułatwia obsługi.

Ostrość regulujemy małym bolcem umieszczonym w dolnej części tubusu, który chwytamy kciukiem i palcem wskazującym. Pełny zakres ruchu od 0,4 m do nieskończoności to ok. 90°. Po kilkugodzinnej wprawce przyzwyczajamy się do tego stylu pracy, ale precyzyjne regulowanie ostrości nie jest oczywiście tak wygodne jak w przypadku większych szkieł. 

W starym ciele młody duch

Układ optyczny to już zupełnie współczesny projekt. W tak małym tubusie projektanci zmieścili 7 soczewek ustawionych w 4 grupach. Znajdziemy tu m.in. precyzyjnie formowaną soczewkę asferyczną DPGM, która pozwala zmieścić mocny układ korekcji aberracji w bardzo niewielkiej konstrukcji. Do tego 2 elementy HRI (3 w wersji X) i wielowarstwowe powłoki Epoch Coating M (od "Modern"), które mają zapewniać czysty, współczesny obraz, z dobrym kontrastem i bez flar.

 
Jakość zdjęć zaskakuje. W przypadku tak prostych układów raczej nie oczekujemy wiele, tymczasem już przy f/2,8 otrzymujemy zupełnie użyteczny obraz ostry praktycznie w całym kadrze, nawet na wysokorozdzielczej matrycy 60 Mp.

Obiektyw jest ostry i kontrastowy. Na zdjęciu widać jednak słabsze rogi i wyraźne winietowanie. 

Bardzo dobrze kontrolowana jest aberracja chromatyczna, obiektyw ma też zaskakująco małą dystorsję oraz niezłą odporność na flary (pojawiają się dopiero po mocnym przymknięciu przysłony i mają wówczas dość nieładny charakter).

Mocne smużenie przy f/16

Niezła korekcja geometrii i wyraźna winieta przy f/2.8

Największym kompromisem jest tu winietowanie (którego eliminacja miała być przecież jednym z kluczowych założeń). Przy szeroko otwartej przysłonie sięga nawet 2-3 EV i stopniowo zmniejsza się wraz z domykaniem otworu.

Generalnie jednak jest to naprawdę przyzwoity optycznie obiektyw, który podczas ostrzenia z niewielkiego dystansu (dla dalmierza minimalna odległość to 70 cm) pozwala na uzyskanie również całkiem przyjemnych, plastycznych nieostrości.

Podsumowanie

Thypoch Eureka to bez wątpienia obiektyw nietuzinkowy. Jego największą zaletą jest oczywiście jego niemal płaska konstrukcja i niska waga, co pozwala bez problemu schować - wcale nie takie małe - body Leica M do kieszeni kurtki. 

Nie ma wątpliwości, że styl postawiono tu ponad ergonomią. Obiektyw wykonano z dużą starannością, z dobrej jakości materiałów i z szacunkiem dla pierwowzoru. Wygląda więc pięknie, ale osiągnięto to po części kosztem wygody pracy. Obsługa wymaga wprawy, uwagi i dokładności. Dla "streetowców", którzy pracują zgodnie z zasadą "f/8 and be there", nie będzie to oczywiście aż tak dużym problemem.

Eureka to więc ciekawy spacerowy maluch, który ma swój charakter i swoje wady, ale z pewnością nie jest zabawką - jakość zdjęć jest zaskakująco dobra, a jedynym widocznym kompromisem wydaje się dość mocne winietowanie (co też nie każdy będzie postrzegał jako wadę). 

Zachęcać może w końcu sama cena. Obiektyw kosztuje na oficjalnej stronie ok. 1750 zł. A teraz możemy kupić go jeszcze taniej w związku z trwającą do 2 grudnia 2026 promocją Black Friday. 

Thypoch Eureka 28 mm f/2.8 - zdjęcia testowe

Wszystkie zdjęcia wykonaliśmy z korpusem Leica M11-P na standardowych ustawieniach plików JPEG w najwyższej jakości. Zdjęcia wykonane z wykorzystaniem wbudowanego trybu czarno-białego znajdziecie również w oryginale w paczce plików RAW do pobrania.

Chcesz częściej widzieć nasze artykuły w Google? Dodaj Fotopolis do ulubionych źródeł
Komentarze
Przeczytaj także
Zobacz więcej z tagiem: Thypoch
Magazyny
Zamów