Oppo nie zwalnia tempa. Po bardzo udanym, pierwszym dostępnym globalnie modelu Ultra producent staje do walki o podium w segmencie Pro Max - nowej półce w ofercie Oppo. I nie tylko Oppo, bo ten rok to prawdziwy wysyp „Pro Maxów” - modeli z dużym ekranem, pojemną baterią i systemem aparatów, który niemal dorównuje, a pod pewnymi względami nawet przewyższa flagowce Ultra.
Tak właśnie jest w przypadku nowego Find X10 Pro Max, który otrzymuje wyraźnie lepszy niż Find X9 Ultra moduł ultraszerokokątny, czujnik koloru drugiej generacji, nowy silnik LUMO Natural Tone Engine, a także bardziej zaawansowane wideo, m.in. z 10-bit Log i Open Gate.
Oczywiście Ultra nadal trzyma bezpieczny dystans, oferując chociażby jedyny na rynku optyczny teleobiektyw 230 mm, ale trzyma też wyższą cenę, co ponownie może kierować spojrzenia wymagających użytkowników w stronę nowego "Maxa". Czy dziesiąta generacja Find może więc okazać się strzałem w dziesiątkę? Przekonajmy się!
Design podąża za trendami, ale z autorskim twistem
Pod względem wymiarów i wagi nowy Pro Max nie różni się znacząco ani od X9 Pro, ani od nieco tylko cięższego modelu Ultra. "Dziesiątka" ma ekran o przekątnej 6,82 cala, waży 228 g i jest po prostu regularnym flagowcem.
W nasze ręce trafiła wersja Titanium Grey, ale w komunikacji marketingowej częściej zobaczymy Lumo White, która designem mocniej nawiązuje do wzornictwa fotograficznego partnera, czyli kultowego Hasselblada.
Oba warianty mają te same certyfikaty wytrzymałości IP66/IP68/IP69, co oznacza pełną pyłoszczelność oraz wysoką odporność zarówno na silne strumienie wody, jak i czasowe zanurzenie oraz wodę pod wysokim ciśnieniem i temperaturą.
Niezależnie od koloru obudowa to szklany tył i aluminiowa rama. Nasz egzemplarz to gładkie wykończenie - aksamitne, formowane na zimno szkło o delikatnym połysku. Obudowa nie palcuje się, ale ten wariant jest naturalnie bardziej śliski.
Wersja biała to kojarzony z produktami premium tzw. split design. Jedna tafla szkła ma tu dwie różne faktury a wyspa aparatów charakterystyczne radełkowanie. Pomarańczowy akcent to oczywiście nawiązanie do designu aparatów Hasselblad z seri X2D.
W porównaniu do serii X9 design jest na pewno bardziej wysmakowany. Find X9 Pro był tak minimalistyczny, że aż nieco nudny, zwłaszcza w białym wariancie, który testowaliśmy. Również wyspa aparatów subtelniej i "bezszwowo" łączy się teraz z pleckami smartfona.
Prostokątna, podłużna wyspa to oczywiste nawiązanie do aktualnych, narzucanych przez Apple trendów, ale Oppo robi to na swój sposób i naszym zdaniem nowy Pro Max jest od iPhone’a po prostu ładniejszy.
Pierwszy ekran z tak szerokim gamutem
Nowy 6,78-calowy ProXDR AMOLED utrzymuje rozdzielczość 2772 × 1272 px i 10-bitową głębię koloru, ale obsługuje aż 95% znacznie szerszej przestrzeni BT.2020 (około 40% większy zakres barw niż DCI-P3). Oznacza to możliwość lepszej reprodukcji bardzo intensywnych barw oraz pełniejszego podglądu materiałów HDR i ProXDR. Mówiąc krótko, ekran może teraz pełniej pokazać informacje zapisane w pliku.
Wzrasta też jasność do 2000 nitów, a lokalnie w HDR może sięgać 3600 nitów. Całość chroni nowe Crystal Shield Glass (w X9 Pro stosowano Gorilla Glass Victus 2). Ramki wokół ekranu pozostają tak samo cienkie jak w Find X9 Pro i mają zaledwie 1,15 mm.
Generalnie, z punktu widzenia fotografa, jest to absolutnie topowy panel. Na rynku są oczywiście wyświetlacze o większej rozdzielczości i nawet jaśniejsze, ale Oppo wygrywa szerszą przestrzenią barw i odświeżaniem do 144 Hz. W praktyce daje bardzo klarowny obraz, a kadrowanie w mocnym słońcu nie stanowi żadnego wyzwania. Nie zauważyliśmy też problemów z throttlingiem, a więc obniżaniem jasności, gdy smartfon zagrzeje się podczas filmowania czy intensywnego fotografowania.
Aplikacja? Tu w zasadzie bez zmian
Użytkownicy poprzednich generacji, ale również ci, którzy zdecydowali się na przesiadkę z iPhone’a, poczują się jak w domu. Aplikacja nie uległa większym zmianom nadal jest bardzo podobna do aplikacji aparatu Apple.
Oczywiście tylko w zakresie designu i UX, bo jak zwykle opcji w Oppo mamy znacznie więcej. Obsługa opiera się na klasycznej karuzeli trybów, której układ możemy sami komponować. Podręczne menu wysuwamy krótkim ruchem kciuka w górę, a wszystkie zaawansowane tryby manualne zgrupowano w zakładce Master.
Istotną nowością jest szybki dostęp do wariantów kolorystycznych z poziomu trybu Auto, możemy więc wygodnie przywołać jeden z przygotowanych profili czy też stworzony na ich bazie własny styl kolorystyczny. Gotowych wariantów mamy aż 18, w tym kilka naprawdę ciekawych analogowych wersji imitujących ciepłą Portrę, wyrazisty film pozytywowy, czarno-białego Trix-a czy typowo kinowy 800T.
To, czego nadal nam brakuje, to możliwość szybkiej zmiany formatu na RAW, nie mówiąc już o równoległym zapisie JPEG+RAW, o który fotografowie (oraz my!) proszą od dawna i który znajdziemy już w wielu modelach konkurencji. W X10 Pro Max nadal musimy za każdym razem przeklikać się do trybu Master. Czekamy na stosowną aktualizację!
Kolor w trybie Auto jak w trybie Master Mode
Kolor w systemie obrazowania Oppo zawsze stał wysoko, co jest zrozumiałe. Partnerem technologicznym jest w końcu Hasselblad, który właśnie na kolorze zbudował swoją reputację (system HNSC stosowany jest dziś do archiwizacji najważniejszych dzieł sztuki w największych instytucjach). W topowych smartfonach Oppo również zdecydowanie czuć rękę Szwedów. Gdy wiele marek skręca dziś w stronę ciepłych tonacji, Oppo trzyma się możliwie precyzyjnie ustawionego punktu bieli.
Nowy Pro Max pod względem pomiaru koloru przypomina raczej Ultrę niż modele Pro. Ale idzie też o krok dalej. Otrzymuje ten sam 24-kanałowy czujnik koloru (który mierzy kolor jednocześnie w wielu partiach sceny), ale wprowadza też nowy sposób przetwarzania LUMO Natural Tone Engine. Jak tłumaczy producent, również w trybie Auto za punkt odniesienia przyjęto bardziej liniową krzywą tonalną stosowaną dotąd tylko w Master Mode.
Jeśli dobrze zrozumieliśmy, ma to oznaczać mniej sztucznego rozjaśniania i globalnego wyrównywania HDR, a więcej naturalnego światła, co pozwoli uniknąć szarych i płaskich obszarów widocznych zwłaszcza w zdjęciach robionych pod światło.
Na papierze brzmi to świetnie, a co pokazują zdjęcia? Kolor jest na pewno bardzo spójny między poszczególnymi modułami. To ważne, bo pozwala uzyskiwać powtarzalne efekty, gdy zmieniamy ogniskową. Spójny kolor znacznie ułatwia też edycję, gdy stosujemy np. ten sam preset do wielu zdjęć.
Najbardziej naturalne nasycenie i kontrast oferuje moduł tele 70 mm, pod którym podpisuje się sam Hasselblad. Tu zadanie jest jednak nieco prostsze. Szerokie kąty to rozległe sceny z dużymi różnicami jasności, nad którymi nawet najnowsze sensory nie są w stanie zapanować bez pomocy skomplikowanego przetwarzania (objawia się to np. często widywanym, mocno przesyconym lub zbyt ciemnym niebem na zdjęciach z aparatu ultraszerokokątnego).
Jak pomiar koloru radzi sobie w różnych warunkach, przyjrzyjmy się jeszcze, omawiając poszczególne moduły, ale Master Mode to nie tylko barwy. Z założenia oznacza zdjęcia mniej przetworzone, które charakterem bardziej przypominają surowe pliki RAW. HDR oraz udział AI ograniczony jest tu do minimum, co daje dobry plik wyjściowy do własnej edycji, ale nie koniecznie gotowe zdjęcie do szybkiego udostępnienia lub publikacji.
System aparatów to ostry skręt w stronę szerokiego kąta
Oppo Find X10 Pro Max to pierwszy smartfon z trzema sensorami o rozdzielczości 200 Mp. Brzmi to godnie, ale oczywiście sporo w tym marketingu, bo w żaden sposób nie przesądza to o jakości naszych zdjęć. Duża rozdzielczość to po prostu więcej pikseli, które smartfon łączy w superpiksele, by uzyskać lepsze zdjęcie o rozdzielczości 25, a w trudnych warunkach wciąż 12 Mp.
To większy zapas informacji, ale nadal najważniejsze jest to, co procesor zrobi z tymi danymi oraz jak dużo postprodukcji musi zastosować, a to z kolei w dużej mierze zależy od fizycznego rozmiaru matrycy. Im większa, tym więcej naturalnego światła i mniej postprodukcji niezbędnej do uzyskania dobrych efektów. W przypadku Oppo Find X10 Pro Max od samej rozdzielczości ciekawsze wydaje się więc to, jakie formaty matryc zastosowano. W skrócie wygląda to następująco:
-
Moduł ultraszerokokątny 13 mm f/2,2 (matryca 200 Mp w rozmiarze 1/1,56″)
-
Moduł standardowy 24 mm f/1,5 (matryca 200 Mp w rozmiarze 1/1,3″)
-
Moduł tele 70 mm f/2,1 (matryca 200 Mp w rozmiarze 1/1,56″)
Nieraz pisaliśmy, że producenci po macoszemu traktują aparaty szerokokątne. No i proszę. Moduł 13 mm to dziś potencjalnie najlepszy tak szeroki układ na rynku. Mało tego, wygląda na to, że Oppo sparowało ten sam czujnik zarówno z obiektywem 13 mm, jak i z tele 70 mm. Główny sensor to customowy Samsung ISOCELL HPC w tym samym wymiarze co w Find X9 Pro, ale z nową architekturą, o czym już za chwilę. Ultra nadal oferuje największy sensor główny (1/1,2″) oraz w module tele (1/1,28″), nadal jest też jedynym sprzedawanym aktualnie smartfonem z optycznym supertele 230 mm.
Nie przedłużając, zobaczmy, jak każdy z aparatów sprawdza się w praktyce.
Obiektyw ultraszerokokątny 13 mm
Matryca 1/1,56″ to już nie przelewki. Wystarczy powiedzieć, że sensor tego formatu jeszcze niedawno stosowany był w głównych modułach wielu topowych smartfonów (Samsung Galaxy S25 i S26, by nie szukać daleko, ale też w OnePlus 15 czy Pixel 11). To sensor 2,4× większy niż w X9 Pro i około 56% większy niż w X9 Ultra. Sparowano go też z jeszcze szerszym (13 mm), choć jednocześnie nieco ciemniejszym (f/2,2) obiektywem. Jak przekłada się to na zdjęcia?
f/2.2; 1/80 s; ISO 400
W końcu widzimy obraz o jakości zbliżonej do głównych modułów. Szczegółowość zdjęć to poziom, jakiego w szerokich kątach chyba jeszcze nie widzieliśmy. Detal 26-milionowych plików wygląda bardzo dobrze nawet na brzegach i w narożnikach. A także na zdjęciach w słabym świetle, choć to już w dużej mierze zasługa algorytmów (wówczas rozdzielczość spada też do 12 Mp).
Mimo dużej fizycznie matrycy zaangażowanie systemów przetwarzania jest nieuniknione, co - jak już wspominaliśmy - wynika przede wszystkim z charakteru tego modułu. Bardzo szerokie pole widzenia zmusza do balansowania scen o dużej rozpiętości tonów, również optyka wymaga tu mocniejszej korekcji (zwiększone winietowanie, czyli zaciemnienie rogów).
W przypadku zdjęć wykonywanych w ostrym południowym słońcu sztuczne gaszenie nieba będzie dobrze widoczne, ale scena zazwyczaj nadal wygląda naturalnie. W delikatnym świetle dostrzeżemy zalety nowego silnika LUMO - cienie rozjaśniane są subtelnie, a światła zachowują sporo autentycznego detalu.
To, czego brakuje, to optyczna stabilizacja obrazu OIS. Producent postawił na stabilizację elektroniczną EIS, która lepiej sprawdza się podczas filmowania. Bo trzeba dodać, że tak dobre parametry tego modułu zawdzięczamy właśnie aspiracjom filmowym X10 Pro Max - szerszy kąt i lepsza jakość mają pozwolić na swobodne korzystanie m.in. z Open Gate.
Główny aparat 24 mm
Główny moduł oparto ponownie na sensorze 1/1,3″, ale w X10 Pro Max jest to matryca 200 Mp opracowana wspólnie z Samsungiem, o nowej architekturze DeepPix. To nowa konstrukcja pojedynczego piksela, który ma być teraz pojemniejszy (nawet o 60%), tak by mógł przyjąć większą ilość ładunku, zanim nastąpi prześwietlenie.
Dzięki temu sensor ma mieć lepszą tolerancję na duże różnice między bardzo jasnymi i ciemnymi partiami w jednej ekspozycji (16-bitowy HDR z pojedynczej klatki). OPPO deklaruje w X10 Pro Max do 17 EV zakresu dynamicznego, a my znów przyglądamy się samym zdjęciom.
Szybkie porównanie w ostrym słońcu pokazuje faktycznie więcej detalu w cieniach i bardziej naturalne kolory na zdjęciach, na których widać już ewidentną ingerencję przetwarzania. Wyobrażamy sobie to w ten sposób, że dzięki lepszej dynamice sensora ingerencji softu może być po prostu mniej.
f/1.5; 1/100 s; ISO 64
Największą różnicę widzimy jednak w trudnym oświetleniu - w półmroku i na zdjęciach pod światło. Wygląda na to, że udało się rozwiązać problem zalewanych czernią cieni, co było charakterystyczne dla kilku ostatnich modeli Oppo. Pod tym względem nowy Pro Max wypada nawet lepiej niż Ultra, która ma co prawda większy sensor, ale wykorzystuje pipeline poprzedniej generacji.
Docenimy to zwłaszcza w portrecie - skóra zachowuje naturalny, zdrowy wygląd nawet na zdjęciach w cieniu i z tylnym podświetleniem. W zdjęciach nocnych widać już pracę algorytmów. Rozdzielczość ograniczana jest do 12 Mp, ale zdjęcia wyglądają imponująco zarówno pod względem szczegółu, jak i koloru. Są czyste, soczyste, z naprawdę dobrze zachowanymi drobnymi niuansami.
Teleobiektyw
Hardware’owo teleobiektyw nie różni się od układu zastosowanego w X9 Pro. To ta sama matryca 200 Mp Samsung ISOCELL HP5 sparowana z obiektywem 70 mm f/2,1, za którego jakość ręczą inżynierowie Hasselblada. Tym razem za przetwarzanie sygnału odpowiada jednak nowy silnik koloru, więc rezultaty powinny być jeszcze lepsze.
Zdjęcia są przede wszystkim bardzo ostre, i to w naturalny sposób, bez przesadnego systemowego podbijania mikrokontrastu. Świetnie wyglądają też kolory. Zielenie są przyjemne, a czerwienie nie rozlewają się w pozbawione faktury plamy.
Dłuższa ogniskowa przekłada się na mniejszą głębię ostrości, co jeszcze przybliża efekty do tego, co oferują nam dziś systemowe aparaty z wymienną optyką. Musimy przyznać, że to zdecydowanie nasz ulubiony moduł, a 26-milionowe pliki potrafią wyglądać nawet lepiej niż z głównego aparatu 24 mm.
Minimalna odległość ogniskowania wynosi około 10 cm, więc moduł tele sprawdza się też bardzo dobrze jako quasi-makro. Nie są to może rekordowe zbliżenia, ale znów dzięki dłuższej ogniskowej jest to funkcja znacznie bardziej użyteczna niż w przypadku makro realizowanego od kilku cm obiektywem szerokokątnym.
Supertele 140 mm
Na bazie modułu tele realizowane jest też cyfrowe zbliżenie 140 mm - jak zapewnia producent, dzięki dużej rozdzielczości matrycy 200 Mp - w sposób bezstratny. Nie jest to też po prostu crop z centralnej części sensora. Dane przechodzą przez pipeline LUMO i Hyper Pixel Engine, który dba o dobre oddanie detali i ponownie przelicza głębię ostrości by rozmycie tła odpowiadało dłuższej ogniskowej.
W dobrym świetle efekty są niezłe i do zastosowań „socialowych” zdecydowanie wystarczające. Zdjęcia są szczegółowe i klarowne, ale oglądając powiększenia szybko zauważymy, że najczęściej jest to już zasługa bardziej agresywnej rekonstrukcji AI. Duże zbliżenia pozostają więc domeną X9 Ultra, choć Oppo i tym razem nie pozostawia nas bez alternatywy.
Hasselblad Teleconverter Kit - krok do przodu, krok do tyłu
Dla fanów długich ogniskowych przygotowano nowy, opcjonalny telekonwerter 230 mm. Bardzo solidna, ważąca 165 g przystawka to zaawansowany układ 13 soczewek ustawionych w 8 grupach, w tym trzy soczewki o niskiej dyspersji, które ograniczają niepożądane efekty załamania światła, a w efekcie pomagają zachować lepszą ostrość, kontrast i czytelność detali. Na bazie modułu tele możemy realizować optyczne zbliżenie 10× oraz cyfrowe 20× i 40×.
To konstrukcja bardzo zbliżona do telekonwertera 3,28× pokazanego z X9 Pro, ale nie są one kompatybilne krzyżowo z modelem pokazanym wraz z X10 Pro Max - nieco inne są bagnety oraz płytki montażowe. W zestawie znajdziemy sam telekonwerter, dedykowane etui na telefon (które wspiera ładowanie bezprzewodowe) adapter z uchwytem montażowym, pasek na ramię oraz (Alleluja!) pokrowiec transportowy.
Dedykowany case nie ma dodatkowego gripa i dobrze sprawdza się jako codzienne etui. By podpiąć telekonwerter, na wyspę nasuwamy płytkę montażową i blokujemy ją ciasno i bardzo sztywno - telecentryczność całego układu przy tak małych soczewkach ma kluczowe znaczenie.
Telekonwerter mocujemy podobnie jak w przypadku aparatów z wymiennymi obiektywami. Łączymy kropki pomocnicze i obracamy, aż usłyszymy charakterystyczny klik. To, co nieco dziwi, to fakt, że płytka ponownie zaślepia pozostałe obiektywy, co krytykowaliśmy już przy okazji testu X9 Pro. Chwaliliśmy za to Ultrę, gdzie zadbano o możliwość szybkiego przełączania się między obiektywami. Oppo robi więc krok wstecz, wracając do koncepcji znanej z „dziewiątki”.
By korzystać z telekonwertera, musimy też przełączyć się w dedykowany tryb, który na karuzeli możemy sobie ustawić wygodnie obok Auto lub Master. Obraz rzutowany przez konwerter trzeba odwrócić, smartfon musi też aktywować zupełnie inne algorytmy stabilizacji dla długich ogniskowych - bez niej nie bylibyśmy w stanie zapanować nad pływającym kadrem.
Sporo czynności, ale nagrodą są zdjęcia nieosiągalne wciąż nieuzbrojonym smartfonem. W dobrym świetle obraz zachowuje ostrość i szczegółowość modułu tele 70 mm, dodając tę unikalną miękkość i przestrzenność zdjęć z naturalnie rozmytym tłem. W kadrowaniu pomagają nam również bardzo przydatne detekcje, które wykrywają i śledzą temat w kadrze. Minusem jest ograniczona kontrola nad ustawieniami. Tryb Telekonwerter automatycznie dobiera parametry i nie pozwala na zapis w trybie RAW.
Tryb portretowy - być może najlepszy na rynku
Krótkie tele to też naturalny punkt wyjścia do trybu portretowego, który od wielu lat rozwijany jest wspólnie z Hasselbladem. Już ogniskowa 70 mm w połączeniu ze stosunkowo dużą matrycą daje przyjemną naturalną separację, zanim jeszcze do gry wkroczy przetwarzanie LUMO.
Oczywiście z trybu portretowego możemy korzystać również w przypadku szerszych ogniskowych: 47 mm (2×) do ujęć szerszych i grupowych oraz 24 mm (1×) do zdjęć całej sylwetki. Zakres przysłon możemy regulować już w momencie fotografowania, ale szczerze mówiąc, zawsze wolimy zrobić to na spokojnie już po wykonaniu zdjęcia. Algorytmy poczekają.
I to właśnie one wydają się robić największą różnicę w przypadku X10 Pro Max. Smartfon korzysta z nowej generacji systemu True Color Camera oraz Computational Optical Bokeh Engine, który odpowiada za ostateczny „look”. System mapuje głębię sceny, by naturalnie stopniować rozmycie, zamiast wycinać tylko sylwetkę z rozmydlonego tła.
Już w X9 Pro tryb ten spisywał się znakomicie, a teraz wydaje się być jeszcze lepszy, zwłaszcza w zdjęciach z tylnym światłem i w zacienionych scenach. Przetwarzanie dobrze pilnuje też naturalnych tonów skóry i nie ociepla ich na siłę. Sama separacja realizowana jest też bardzo precyzyjnie - w statycznych sytuacjach z dobrym kontrastem nowy Pro Max jest w stanie wyizolować dosłownie każdy włosek.
Na dużych zbliżeniach zauważymy już pędzel AI, który np. poprawia definicję ust i brwi, ale czy można się na to oburzać w przypadku trybu, który co do zasady opiera się na imitowaniu pewnego efektu? Tryb ten ma w końcu sprawiać, że portretowane osoby wyglądają korzystnie, co w przypadku X10 Pro Max egzekwowane jest bardzo skutecznie.
Co jeszcze?
Jak zwykle sporo: XPAN, czyli hołd dla panoramicznego aparatu Hasselblad, tryb nocny, Hi-Res czy Tryb podwodny. Nowością jest LUMO Framing (asystent kompozycji, który analizuje scenę i podpowiada alternatywne kadry), LUMO Color Palette (pozwala dobrać klimat zdjęcia jednym kliknięciem) i AI Photo Agent, który edytuje zdjęcia na podstawie szablonów lub polecenia wpisanego tekstem (ta funkcja ma być dostępna na przełomie roku).
Naszym ulubionym dodatkowym trybem pozostaje jednak Długa ekspozycja. Nie jest to nowość, ale nadal jedna z najbardziej praktycznych fotograficznych funkcji OPPO. Pozwala efektownie rozmywać wodę, chmury, przechodniów czy ruch uliczny nawet w środku dnia, bez konieczności zakładania filtrów ND. I można go skutecznie łączyć z profilami barwnymi, dzięki czemu otrzymujemy od razu efektowne lub eteryczne ujęcia.
Podsumowując...
Oppo X10 Pro Max to model, który rozwija możliwości obrazowania serii Find w kilku kierunkach. Najlepszy jak dotąd moduł szerokokątny, nowa architektura sensora w module głównym i ten sam sprawdzony układ teleobiektywu z modelu X9 Pro, ale z lepszym przetwarzaniem opartym na nowym silniku koloru. Do tego topowe wideo z płaskimi profilami i filmowanie w Open Gate.
Poprawę widzimy przede wszystkim tam, gdzie była ona najbardziej potrzebna. Zdjęcia wykonywane w trudnym świetle i półmroku zachowują bardziej naturalne kolory. Widzimy mniej zalanych czernią cieni i szarych obszarów podczas fotografowania pod światło. Algorytmy nie są oczywiście nieomylne, a ingerencja AI bywa widoczna, ale generalnie mamy do czynienia z kolejnym małym kroczkiem w stronę bardziej naturalnych zdjęć.
Do tego świetna kalibracja koloru, bardzo spójna reprodukcja między poszczególnymi modułami i zaskakująco sterowalne pliki RAW, które zachowują naprawdę dużo informacji w światłach i w cieniach. Jeszcze niedawno samodzielna edycja RAW-a z nie miała większego sensu, dziś suwaki świateł i cieni możemy przesuwać znacznie dalej...
Wygląda więc na to, że w nową kategorię Pro Max Oppo wchodzi z naprawdę mocnym graczem. A czy zostanie królem tego segmentu? O tym przekonamy się już niedługo!
